Ik

by Rikkert Walbeek on 12 May, 2010

Ik had een gesprek met iemand die bijna al z’n zinnen begon met “Ik”. Ik denk dat u wel weet waar ik het over heb, zo iemand die het heel erg met zichzelf getroffen heeft. Ik meen dat hij eigenlijk het liefst met de spiegel in gesprek was gegaan.

Ik durf het bijna niet te zeggen maar zelf heb ik er misschien ook best zo nu en dan eens last van. Ik kan me alleen niet voorstellen dat ik dat heel erg lang vol zou houden. Ik denk dat de persoon waar ik vandaag mee sprak zelf z’n interesse in mij gebruikte om daar vervolgens zelf weer op door te gaan over zichzelf. Ik ben er zojuist achter gekomen dat het wel een kunst op zich is om al je zinnen met “Ik” te beginnen en ook nog wat zinvols te zeggen.

Zonder gekheid, natuurlijk begon hij niet letterlijk al z’n zinnen met “Ik” maar hij sprak wel aldoor vanuit zichzelf. En over zichzelf. Veel respect en interesse voor en in de ander had hij niet.

Het bracht mij ertoe om zelf ook eens kritisch te ‘luisteren’ naar mezelf. En eigenlijk zouden we dat allemaal van tijd tot tijd moeten doen. Hoe vaak praten we zelf eigenlijk vanuit “Ik”. Vaker dan we waarschijnlijk zelf in de gaten hebben.

In een ‘normaal’ gesprek is dat al niet prettig voor de ander. Maar in een commercieel gesprek is het natuurlijk helemaal niet handig, op z’n minst. Een band opbouwen met de ander zit er zo niet echt in.

In een salesgesprek kan het toch nooit de bedoeling zijn om zoveel mogelijk vanuit jezelf te praten, toch? Je wilt toch informatie vergaren en een relatie opbouwen? Je wilt toch dat de ander zich prettig voelt in het gesprek. Je wilt toch dat de ander met een goed gevoel het gesprek uit gaat?

Soms kan het wel heel prettig zijn om over jezelf te praten. De meeste mensen praten graag over zichzelf. Bewust of onbewust. Uw klanten dus ook! Laat dus uw klant praten, ook over zichzelf. Dat gaat u klant met een goed gevoel het gesprek uit en krijgt u waarschijnlijk veel meer informatie dan waar u om vroeg. Dubbele winst dus.

{ 2 comments… read them below or add one }

Ger Heling May 12, 2010 at 13:56

“Ik ben er zojuist achter gekomen dat het wel een kunst op zich is om al je zinnen met “Ik” te beginnen en ook nog wat zinvols te zeggen.”
– Toch is ‘t je twee alinea’s lang aardig gelukt Rikkert!

Een dame wier naam me nu niet te binnen wil schieten hanteert de ‘ik/u-test’ (spreek uit: IQ-test)
Laat je telefoon eens een half uurtje van jouw gewauwel opnemen en tel achteraf de “ik & u’s”
Sterker, vraag aan een ander het eens ongemerkt bij je te doen, voor een eerlijk beeld van jezelf (als je durft).
Verhouding 10/90 schijnt goed te liggen, het omgekeerde blijkt doorgaans de praktijk.

Tel daarbij op dat mensen doorgaans gráág naar je luisteren wanneer het over hen gaat en je weet wat je te doen staat!

Leuke oefening: zinnen ombuigen zonder aan de betekenis te klooien.
“Ik denk dat u” wordt dan “Klopt het dat u.”?
“Ik hoorde dat…” wordt “Misschien heeft u ook vernomen dat…”

Jij kunt je ongetwijfeld voorstellen wat dat voor je ‘rapport’ doet. Je dwingt jezelf vanzelf in een ‘vragende wijs’ en per ongeluk onthoud je jezelf van het doen van aannames.

Lekker stukkie heb je weer getikt Rikkert.

Groet!

Rikkert Walbeek May 12, 2010 at 14:08

Dank je wel Ger, mooi compliment!

groet, Rikkert

Leave a Comment

Previous post:

Next post: