Naam

by Rikkert Walbeek on 10 November, 2008

De meeste mensen hechten waarde aan hun eigen naam.  Herkent u dit? Je eigen naam wordt verkeerd gespeld of uitgesproken.  Of je naam wordt ‘ingekort’. Rikkert wordt dan ineens Rik. Of erger nog, je wordt met een heel andere naam aangesproken. Ik ben eens een halve dag Richard genoemd. Ook een mooie naam hoor, maar niet de mijne….

Om maar te zwijgen van brieven gericht aan ‘de heer’ daar waar het een dame betreft. Dames lijken hier meer last van te hebben dan heren.  Niet handig.

Een ander mooi voorbeeld is een gekopieerde e-mail. Even snel dezelfde e-mail naar een aantal mensen sturen maar dan wel gepersonaliseerd. En soms wordt dan vergeten even de naam bovenaan de e-mail aan te passen.

Slordig met iemand z’n eigen naam omgaan kan in sommigen gevallen zelfs leiden tot geïrriteerdheid die u waarschijnlijk helemaal niet heeft bedoeld te veroorzaken. Het is ook bijna altijd door slordigheid dat we iemands naam verkeerd spellen of uitspreken.

De enige ‘spelfout’ die iedereen altijd direct opvalt is als je eigen naam verkeerd is gespeld. Belangrijk dus om rekening mee te houden. Velen van ons maken wel eens een spelfout. Velen van ons lezen er ook geregeld 1. Maar niet vaak zul je dat opmerken als ‘vervelend’. Wel als die spelfout in je eigen naam is gemaakt.

Zo ook tijdens een gesprek. Probeer de naam van je gesprekspartner te onthouden en juist uit te spreken. Het geeft ook iets extra’s als je af en toe de naam van je gesprekspartner noemt. Vooral op de momenten dat je iets belangrijks meldt. Ondersteun die ‘belangrijkheid’ met het noemen van de naam van je gesprekspartner.  Of, indien het een groep betreft, de naam van het betreffende bedrijf of de betreffende organisatie.

Het elkaar bij naam noemen brengt ook een andere sfeer in een gesprek met zich mee. Het geeft meer vertrouwen. Het lijkt een band te creëren. Het zorgt ervoor dat we als personen ‘dichter bij elkaar’ komen.
Zonder te overdrijven overigens. U kent ook vast de verkoper die iets te vaak uw naam noemt. Dan wordt het geconditioneerd en daarmee verdwijnt het effect, sterker nog het zorgt voor het tegenovergestelde effect.

Kortom, gebruik van de naam van uw gesprekpartners juist en met zorg. En mocht het ‘fout’ gaan, excuseer uzelf voor uw ‘misser’. Denk niet dat die ander het misschien niet gezien of gehoord heeft.

{ 4 comments… read them below or add one }

Bas van de Haterd November 10, 2008 at 20:46

Oh zo herkenbaar. Ik ben bijna net zo vaak ‘Bart’ als ‘Bas’. Het werd pas eng toen mijn oud manager me Bart ging noemen, dat was namelijk de naam van d’r vriend 🙂

Ik moet je eerlijk zeggen, ik ben inmiddels zo gewend aan mijn naam verkeerd (van der, van den, hatert met een t of hapert) dat ik me er minder druk om maak.

Wat ik wel merk is dat ik zelf zo dramatisch ben in namen onthouden, dat ik dus in gesprekken ze relatief weinig noem. Omdat ik niet het risico wil lopen fout te gaan (en dat doe ik snel)

Rikkert Walbeek November 10, 2008 at 20:50

Niet iedereen zal zich er in dezelfde mate aan storen Bas.
Maar feit is dat het je in ieder geval elke keer opvalt.
Dat beïnvloedt (on)bewust toch je beeld van ‘de ander’.

groet, Rikkert

Bas van de Haterd November 10, 2008 at 20:51

Dat kan ik geheel niet ontkennen.

marianne November 11, 2008 at 13:21

Het artikel over naam sprak me bijzonder, omdat veel mensen mij al twintig jaar met de achternaam van mijn man aanspreken. Ik probeer het wel eens te corrigeren door te zeggen dat mijn man na het huwelijk gekozen heeft om zijn eigen familienaam aan te houden. Maar dat kwartje valt niet. Of mensen vragen door de telefoon naar mevrouw… en dan vraag ik of ze mijn dochter of schoonmoeder willen spreken. Helemaal erg is het als mensen naar mijn ‘meisjesnaam’ vragen, zoals laatste met mijn rijbewijs. Dan noem ik consequent mijn voornaam. Als ze het niet begrijpen suggereer ik dat ze misschien mijn familienaam bedoelen. Gelukkig ging dat goed, anders had ik jaren met een rijbewijs op naam van mijn man rondgereden, een vorm van documentvervalsing. Laatst was ik ergens met mijn man en werden de bloemen beloofd aan iemand met mijn achternaam. Ik ben er zo aangewend dat het altijd fout gaat, dat ik me afvroeg of er nog iemand in de zaal was met dezelfde achternaam. Mooi dat de bloemen voor mij waren. Een dubbele verrassing.

Leave a Comment

Previous post:

Next post: